Uśmiechnęłam się do niego.
- sądzę, że jest niezwykłe - powiedziałam. Popatrzył się na mnie.
- lepiej nie można by było tego ująć - powiedział. Zarumieniłam się.
- przepraszam - szepnął
- nie ma za co. Ale wiesz co?
- tak - zapytał
- naprawdę do siebie pasujemy. I masz rację - ucałowałam go namiętnie - nie ma co czekać - szepnełam - Ridian? Wybaczysz mi?...
< Ridian? >
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz